ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ 10 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸ਼ਰਵਣ ਸਿੰਘ ਬਣਿਆ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਦਲੇਰੀ ਲਈ ਮਿਲਿਆ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬਾਲ ਪੁਰਸਕਾਰ

ਮਈ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਭਾਰਤ–ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਅਣਸ਼ਚਿੱਤਤਾ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਚੱਕ ਤਰਨ ਵਾਲੀ ਪਿੰਡ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ 10 ਸਾਲਾਂ ਸ਼ਰਵਣ ਸਿੰਘ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸਰਹੱਦੀ ਤਣਾਅ ਕਾਰਨ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਫੌਜੀ ਦਸਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਇਨਾਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਸੁਰੱਖਿਆ ਖ਼ਤਰੇ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ਰਵਣ ਨੇ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਸੇਵਾ ਦਾ ਰਾਹ ਚੁਣਿਆ।

ਨਿੱਕੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸ਼ਰਵਣ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੈਨਿਕਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧ, ਚਾਹ, ਲੱਸੀ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਬਰਫ਼ ਵਰਗੀਆਂ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖੁਦ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਪਈ। ਉਸ ਲਈ ਸੈਨਿਕ ਸਿਰਫ਼ ਫੌਜੀ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਸਗੋਂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਨ।

ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਰਵਣ ਦੀ ਇਹ ਸੇਵਾ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਵੱਡੇ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਤੋਂ ਹਿਚਕਦੇ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਨਿੱਕਾ ਬੱਚਾ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਦਲੇਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਸੀ।

ਸ਼ਰਵਣ ਦੀ ਇਸ ਅਸਧਾਰਣ ਦਲੇਰੀ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ, ਦੇਸ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬਾਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਪੁਰਸਕਾਰ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਿਖਾਈ ਹਿੰਮਤ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਸਰਹੱਦ ‘ਤੇ ਹਾਲਾਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਸਨ।

ਇਹ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਨਮਾਨ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਅਸਾਧਾਰਣ ਦਲੇਰੀ, ਸਮਾਜਿਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਉੱਤਮ ਉਦਾਹਰਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਰਵਣ ਸਿੰਘ ਦੀ ਚੋਣ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਡਰਤਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮੰਨਤਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।

ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਰਵਣ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਇਨਾਮ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ।

ਸ਼ਰਵਣ ਸਿੰਘ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਹੈ ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਦਲੇਰੀ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹੌਸਲਾ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦਾ, ਸਗੋਂ ਨੀਅਤ ਦੇਖਦਾ ਹੈ।