ਸਾਵਣ ਸੋਮਵਾਰ ਵਰਤ ਕਥਾ: ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਭਗਤ ਦੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ

ਸਾਵਣ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਯ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਹਰ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਾਵਣ ਸੋਮਵਾਰ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਸਾਵਣ ਸੋਮਵਾਰ ਵਰਤ ਕਥਾ

ਸ੍ਰਾਵਣ ਸੋਮਵਾਰ ਦੀ ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਮਰਪੁਰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧਨੀ ਵਪਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਉਸ ਦਾ ਵਪਾਰ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਮਾਣ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇੰਨਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਸਤਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੇ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸੰਭਾਲੇਗਾ। ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਹਰ ਸੋਮਵਾਰ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਵਰਤ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘਿਉ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।

ਉਸ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥ! ਇਹ ਵਪਾਰੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਹੈ। ਕਿੰਨੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਨਿਯਮਿਤ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸੋਮਵਾਰ ਦਾ ਵਰਤ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।"

ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ! ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਜਿਹੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।"

ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਅਨਨਿਆ ਭਗਤ ਹੈ। ਹਰ ਸੋਮਵਾਰ ਇਹ ਵਿਧੀਵਤ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਜਾ-ਅਰਚਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਾ ਕੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।"

ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਇੰਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ 'ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੇ ਆਗ੍ਰਹ 'ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ 16 ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੀਵਿਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।"

ਉਸੇ ਰਾਤ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੇਵਲ 16 ਸਾਲ ਤੱਕ ਹੀ ਜੀਵਿਤ ਰਹੇਗਾ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਸ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਹੋਈ, ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਉਸ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵੀ ਵਪਾਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਰ ਸੋਮਵਾਰ ਵਿਧੀਵਤ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਧੂਮਧਾਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਸਮਾਰੋਹ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ।

ਪਰ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਜੋ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦਾ ਰਾਜ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ। ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦਾ ਨਾਮ ਅਮਰ ਰੱਖਿਆ।

ਜਦੋਂ ਅਮਰ 12 ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਵਾਰਾਣਸੀ ਭੇਜਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਅਮਰ ਦੇ ਮਾਮਾ ਦੀਪਚੰਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਮਰ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਾਰਾਣਸੀ ਛੱਡ ਆਓ। ਅਮਰ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਮਰ ਅਤੇ ਦੀਪਚੰਦ ਰਾਤ ਨੂੰ ਠਹਿਰਦੇ, ਉੱਥੇ ਯੱਗ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਸਨ।

ਲੰਬੀ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਮਰ ਅਤੇ ਦੀਪਚੰਦ ਇੱਕ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਨਗਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਨਗਰ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਬਾਰਾਤ ਆ ਗਈ, ਪਰ ਲਾੜੇ ਦਾ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇੱਕ ਅੱਖ ਤੋਂ ਕਾਣਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਉਹ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਲਾੜੇ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਅਮਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਿਉਂ ਨਾ ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਲਾੜਾ ਬਣਾ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।

ਲਾੜੇ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਅਤੇ ਦੀਪਚੰਦ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਦੀਪਚੰਦ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ। ਅਮਰ ਨੂੰ ਲਾੜੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਾ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਚੰਦਰਿਕਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।

ਜਦੋਂ ਅਮਰ ਉੱਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਓੜਣੀ 'ਤੇ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ, "ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਚੰਦਰਿਕਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਆਹ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿਸ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਉਹ ਇੱਕ ਅੱਖ ਤੋਂ ਕਾਣਾ ਹੈ।"

ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਓੜਣੀ 'ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਾਣੇ ਲੜਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਉੱਧਰ ਅਮਰ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਦੀਪਚੰਦ ਨਾਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗੁਰੁਕੁਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਜਦੋਂ ਅਮਰ ਦੀ ਉਮਰ 16 ਸਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਯੱਗ ਕੀਤਾ। ਯੱਗ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਅੰਨ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਮਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਯਨ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮਾਮੇ ਨੇ ਅਮਰ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਰੋਣ-ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਮਾਮੇ ਦੇ ਰੋਣ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਵੀ ਸੁਣੀ। ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਪ੍ਰਾਣਨਾਥ! ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਜ਼ਰੂਰ ਦੂਰ ਕਰੋ।"

ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਅਮਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਪਾਰਵਤੀ! ਇਹ ਤਾਂ ਉਸੇ ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ 16 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੀ ਉਮਰ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।"

ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥ! ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਲੜਕੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਕਰ ਦਿਓ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਸ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦੇਣਗੇ। ਇਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਮ ਭਗਤ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸੋਮਵਾਰ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।"

ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ 'ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸ ਲੜਕੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਹੋਣ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਬੈਠਿਆ।

ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਅਮਰ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਅਮਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਮਰ ਨੇ ਇੱਕ ਯੱਗ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਨੇ ਯੱਗ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਅਮਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਯੱਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜਾ ਅਮਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਧਨ, ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਚੰਦਰਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।

ਰਸਤੇ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭੇਜੇ। ਦੀਪਚੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੀ ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੂੰ ਘਰ ਭੇਜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਮਰ ਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਵਪਾਰੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਭੁੱਖੇ-ਪਿਆਸੇ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਣ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦੇਣਗੇ।

ਵਪਾਰੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਗਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਵਧੂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਚੰਦਰਿਕਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਉਸੇ ਰਾਤ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠੀ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸੋਮਵਾਰ ਦੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਵਰਤ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਹੈ।"

ਵਪਾਰੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਸੋਮਵਾਰ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਇਸਤਰੀ-ਪੁਰਸ਼ ਸੋਮਵਾਰ ਦਾ ਵਿਧੀਵਤ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਰਤ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਕਥਾ ਦਾ ਸਾਰ

ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸੋਮਵਾਰ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ, ਸੱਚੇ ਮਨ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ 'ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

॥ ਓਮ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ॥